Έφυγες.... μακριά

Γεια σου, 21/11/2008

Αυτό είναι το τελευταίο.
Είμαι πολύ πληγωμένη από όλα όσα έγιναν μαζί μας όπως και εσύ.
Εγώ όμως είμαι ευθύς τύπος… το λέω και το δείχνω..
Αυτή είναι η διαφορά μας.
Δεν ξέρω αν έφταιγα όσο με έκανες να δω αλλά ούτε αν έφταιγες σε όσα σε συγχώρεσα.
Σήμερα είναι μια καινούργια μέρα, η πρώτη μέρα που εγώ, δεν θα κοιμηθώ μαζί σου, η πρώτη μέρα που θα είσαι πολύ κοντά αλλά δεν θα είμαι εκεί.. μια μέρα που θα συνεχίζει να γίνεται για πάντα..

Τα λάθη μου, ήταν λάθη μου, δεν θα τα ξαναπώ ούτε θέλω να δικαιολογηθώ.
Άδικα.
Ο θεός εκεί πάνω, ξέρει μόνο που φταίω και που όχι.
Αυτός που με αγαπάει πραγματικά ξέρει αν θα πρέπει να συγχωρεθώ ή όχι…
Αυτό που φοβάμαι μην συγχωρεθώ είναι η έκτρωση και η αυτοκτονία..
Βλέπεις, πράγμα που εσύ συγχωρείς για το δικό σου καλό, Εκείνος όχι και πράγματα που εσύ δεν μπορείς να δεις ποιο βαθιά και να συγχωρέσεις αυτός μπορεί.
Δεν είσαι ούτε θεός αλλά ούτε κάτι που να μπορεί να με κρίνει εμένα και τις πράξεις μου.
Να κοιτάξεις τα δικά σου λάθη και εμένα και τα λάθη μου άφησε μας.

Έκανα πολλά παράλογα πράγματα και έπεσα πολύ χαμηλά.
Σε αυτή την σχέση μαζί σου αλήθεια πήρα πάρα πολλά.
Έμαθα τόσα πολλά που εμένα θα μου μείνουν για πάντα, εσύ όμως αγάπη μου, δεν είδες και ούτε θα δεις ποτέ σου τα όσα πήρες.
Είσαι λάθος.

Δεν θα σε κρίνω αλλά ούτε θα πω τίποτα για όσα είπες και έκανες.
Είσαι εσύ, ο εαυτός σου και το σέβομαι, εξάλλου ας μην σε αγαπούσα.
Δεν φταις εσύ.

Ήθελα μόνο να ξέρεις, ότι ΠΟΤΕ δεν ήθελα να φτάσουμε σε τέτοιο σημείο.
Είμαι χάλια ναι… θα μου περάσει όμως και ο λόγος;
Επειδή έδωσες κάποιες υποσχέσεις τις οποίες δεν τήρησες.
Υποσχέσεις που τελικά απέδειξες τόσα πολλά.
Ξεχνάς καταστάσεις που έγιναν και με πετάς έτσι απλά…χωρίς μια λέξη.
Αυτό είναι που με πόνεσε.
Αυτό είναι που δεν άντεξα.
Όπως και εσύ έτσι και εγώ άλλαξα.
Ήμαστε σε μια θέση ίδια, σαν χαρακτήρες.
Περάσαμε πολλά και αυτό μας έκανε έτσι, κοίτα όμως, ούτε εσύ αλλά ούτε εγώ ήμαστε κακοί άνθρωποι, οι καταστάσεις μας έκαναν έτσι αλλά τίποτα δεν άξιζε να χαλάσουμε αυτή την ηρεμία και αυτόν τον έρωτα που ζούσαμε…

Με έχασες και σε έχασα από λάθη δικά μας και για θέλω άλλον.
Αυτό μονάχα ξέρω.
Αυτό μονάχα θα έχω να λέω.
Όσο για ΜΑΣ, δεν υπάρχει ποιο πέρα.
Θα μείνεις μια ανάμνηση γλυκιά…
Μια θέση στην καρδούλα μου, που εύχομαι μόνο μην την χάσεις κι άλλο.
Να ξέρεις ότι τίποτα δεν θέλω άλλο από σένα, ούτε δώρα, ούτε τίποτα…
… είναι δικά σου, σου τα χάρισα και άλλα σου τα έγραψα με όλη μου την καρδιά και με όλη μου την καλή διάθεση, σου ανήκουν.
Να τα κρατήσεις και αλήθεια, μια μέρα θα καταλάβεις με πόνο, τα όσα πρόσφερα, τα όσα έκανα και τα όσα ένιωσα για σένα.
Έτσι είναι πάντα, ο τροχός γυρίζει… άμα τον αφήσεις.
Γι’ αυτό δεν τον άφηνα μέχρι σήμερα.
Δεν θέλω να πονέσεις όπως πονάω εγώ, όσο πόνεσα εγώ.
Λυπάμαι.
Όμως ξέρω ότι με αυτό σου τον εγωισμό ποτέ δεν θα το πεις ότι έκανες ΛΑΘΟΣ!
Μα μάθε, ότι δεν θέλω να μου το πεις, ούτε να το δω…
Μου φτάνει μόνο εσύ να καταλάβεις και αλήθεια αυτό είναι υπεραρκετό.

Όσο για τον εγωισμό σου..
Σταμάτα, δεν είναι σωστό.
Όταν υπάρχει αυτό, χάνεις πολλά όμορφα και πολλές ευκαιρίες της ζωής σου.
Κοίτα..
Αν δεν ήσουν εγωιστής… ακόμα μπορεί και να ήσουν με αυτήν που αγάπησες στ’ αλήθεια, όχι εμένα.. εγώ απέχω πολύ, πάρα πολύ απ’ αυτό.
Δεν με αγάπησες αυτό μην το λες.
Με αγαπούσες, όπως μια συνήθεια σου…
Τόσο απλή όπως το «αγαπώ να κάνω μπάνιο» πρέπει να κάνεις μπάνιο και σου αρέσει… πρέπει να ήσουν μαζί μου και σου άρεσε.. όμως η συνήθισα σου αυτή ξενέρωσε και έτσι την έβγαλες από την ζωή σου, χωρίς καν να σκεφτείς τα δικά μου θέλω, τα δικά μου αισθήματα, τις δικές μου πράξης και όλα..
Είδες κάτι, σκόνταψες και είπες «άντε γεια» δεν το πήδηξες και να πεις «όχι δεν θα λυγίσω, θα προχωρήσω και ας ξανά κουτσουφλήσω» σημασία στην ζωή δεν έχει να φεύγεις αλλά μάθε ότι…
Η μεγαλύτερη μας δόξα δεν συνίσταται στην αποτυχία μας, αλλά στο να σηκωνόμαστε κάθε φορά που πέφτουμε...
Αυτό θα κάνω τώρα ποια…
Με πέταξες, έπεσα, με κολότριψες, με κατέστρεψες αλλά κοίταξε με, πάλι ενώθηκα, ένωσα όλα μου τα κομμάτια και αυτή την φορά πολύ καλά, πάλι είμαι εδώ, πάλι χαμογελώ και πάλι έχω ζωή… και πάλι είμαι καλά..
Πέρασα τόσα και αυτό, όσο και να με πόνεσε, δεν θα με πάρει από κάτω..
Αντίθετα με έφερε ακόμα ποιο ψηλά..
Έπεσα όταν δεν ήμουν εγώ..
Τώρα με βρήκα..
Ανέβηκα και μάθε ότι ακόμα σε αγαπάω..
Αλλά θα τηρήσω το επίπεδο μου και αυτό που έμαθα μια ζωή να κάνω..
Να αγαπάω σιωπηλά.

Ναι όσο και αν δεν ακούγεται αληθινό, σωστό ή κάτι..
Αυτό είναι, σ’ αγάπησα πολύ ποιο πολύ και από μένα…

μη με αφήνεις τώρα ... που είναι όλα πιο δύσκολα ...
Αλήθεια δεν ξέρω αν φεύγεις για να μην υποφέρω, Για να μην υποφέρεις
Δεν ξέρω αν φεύγεις, τώρα, για το λίγο μουή αν αυτό που νιώθω ήταν πολύπολύ για σένα…

Φεύγω…και αν ποτέ ήσουν δικός μου θα επιστρέψεις αν όχι.. τότε ΠΟΤΕ δεν σε είχα.

Ο καφές σου έχει κρυώσει, και το ράδιο κλειστό τώρα για μέρεςσε θυμάμαι είχες ξαπλώσει στου μονού σου κρεβατιού και μου έλεγες καλημέρα.Το ξέρω πως δεν το διάλεξα αν έπρεπε τη σκέψη μου να ορίζεις μα ακόμα δεν κατάλαβα
γιατί έπαψες αγάπη να θυμίζεις …Υπάρχουν το νιώθω υγρά μονοπάτια υπάρχουν κομμάτια από φως στη σιωπή, τραγούδια που 'γίναν με δάκρυα στα μάτια
τραγούδια που 'γίναν απλά η αφορμή…Το ξέρω πως δεν το διάλεξα αν έπρεπε τη σκέψη μου να ορίζεις μα ακόμα δεν κατάλαβαγιατί έπαψες αγάπη να θυμίζεις!

Για σένα με όλη μου την αγάπη

Ίσως μια μέρα να μάθεις πως εγώ σου γράφω…
Ίσως μια μέρα μάθεις και καταλάβεις το πόσο σε αγάπησα..
Και εσύ αλλά και οι γονείς σου…
Ίσως μια μέρα δεις καθαρά τι ήσουνα για μένα και πόσο ψιλά σε είχα..
Ίσως μια μέρα μάθεις το γιατί εξαφανίστηκα..
Ίσως μια μέρα μάθεις το πόσο πόνεσα για σένα και για όλα..
Ίσως …
Ίσως με αγάπησες κάποτε..
Ίσως και όχι…

Γράφω για σένα και στην μοναξιά αφήνομαι..
Κλαίω για μένα που άντεξα να σε χάσω…
Αφήνομαι στο απέραντο …. «γιατί»..

Εύχομαι μια μέρα να με βρεις και να έρθεις με δάκρυα στα μάτια..
Με χαμόγελο πλατύ και να με αγκαλιάσεις…
Να μου πεις πόσο σου έλειψα και αν ποτέ με αγάπησες..
Να μου πάρεις το χέρι και να μου πεις και πάλι « δεν θα σε αφήσω ποτέ μόνη σου»..
Αλλά αυτή την φορά να το εννοείς..
Να μείνεις εκεί και να κάνουμε όλα όσα στερηθήκαμε τόσο καιρό…
Όσα χάσαμε…

Σ’ αγαπώ…
Μην το ξεχάσεις ΠΟΤΕ!