Ίσως μια μέρα να μάθεις πως εγώ σου γράφω…
Ίσως μια μέρα μάθεις και καταλάβεις το πόσο σε αγάπησα..
Και εσύ αλλά και οι γονείς σου…
Ίσως μια μέρα δεις καθαρά τι ήσουνα για μένα και πόσο ψιλά σε είχα..
Ίσως μια μέρα μάθεις το γιατί εξαφανίστηκα..
Ίσως μια μέρα μάθεις το πόσο πόνεσα για σένα και για όλα..
Ίσως …
Ίσως με αγάπησες κάποτε..
Ίσως και όχι…
Γράφω για σένα και στην μοναξιά αφήνομαι..
Κλαίω για μένα που άντεξα να σε χάσω…
Αφήνομαι στο απέραντο …. «γιατί»..
Εύχομαι μια μέρα να με βρεις και να έρθεις με δάκρυα στα μάτια..
Με χαμόγελο πλατύ και να με αγκαλιάσεις…
Να μου πεις πόσο σου έλειψα και αν ποτέ με αγάπησες..
Να μου πάρεις το χέρι και να μου πεις και πάλι « δεν θα σε αφήσω ποτέ μόνη σου»..
Αλλά αυτή την φορά να το εννοείς..
Να μείνεις εκεί και να κάνουμε όλα όσα στερηθήκαμε τόσο καιρό…
Όσα χάσαμε…
Σ’ αγαπώ…
Μην το ξεχάσεις ΠΟΤΕ!
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου